Holandia

Holendrzy zaznaczyli też swoją obecność na Karaibach były to wyspy: St. Maarten (Saint-Martin) - zasiedlona w 1620 r. 16 razy zmieniała swojego właściciela, aby w 1816 r. zostać ostatecznie podzieloną pomiędzy Francję i Holandię, oraz wyspy: Curacao (zasiedlone w 1634), Saba (zas. w 1640), St. Eustasius (zas. w 1635), Bonaire (zas. w 1633), Aruba (zas. w 1636). Wszystkie te wyspy tworzą całość administracyjną pod nazwą Antyle Holenderskie i pozostają posiadłością zamorską Holandii. Holendrzy próbowali też skolonizować Wyspy Dziewicze (St.Croix w 1625; Tortola, Anegada, Virgin Gordo w 1648). Wyspy te tracą jednak Holendrzy na rzecz Anglików w końcu XVII w.

Nowa Holandia, niekiedy zwana także Nowe Niderlandy - kolonia holenderska założona w Ameryce Północnej u ujścia Rzeki Hudsona w 1614 i istniejąca do 1664.
W 1614 wyprawa odkrywcza prowadzona przez kapitana Henry’ego Hudsona i zorganizowana przez Kompanię Zachodnioindyjską, płynąc od południa wzdłuż wschodniego wybrzeża Ameryki Północnej, odkryła Zatokę Delaware. Jej gościnne wybrzeża stały się zaczątkiem holenderskiej kolonii. Już tego samego roku Holendrzy założyli dwie faktorie handlowe: Nowy Amsterdam na wyspie Manhattan (dzisiejszy Nowy Jork) i Fort Orange w środkowym biegu Rzeki Hudsona (dzisiejsze Albany). Podstawą gospodarki kolonii był handel futrami prowadzony z Indianami z północy za pośrednictwem Irokezów. W 1629 wprowadzono także osadnictwo na feudalnej zasadzie senioratu. Nieprzystający do lokalnych potrzeb system, który miał być kopią feudalnych stosunków własnościowych typowych dla Europy, zakończył się fiaskiem. Rozwijało się natomiast idywidualne osadnictwo.
Continue reading »